{"id":7652,"date":"2019-03-26T10:15:18","date_gmt":"2019-03-26T09:15:18","guid":{"rendered":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/?page_id=7652"},"modified":"2019-08-02T18:44:36","modified_gmt":"2019-08-02T16:44:36","slug":"bl-ks-bronislaw-markiewicz","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/bl-ks-bronislaw-markiewicz\/","title":{"rendered":"B\u0142. ks. Bronis\u0142aw Markiewicz"},"content":{"rendered":"

\"Ojciecm\"<\/a><\/p>\n

\n

\n

Tak za \u017cycia, jak i po \u015bmierci ks. Markiewicz uwa\u017cany by\u0142 za cz\u0142owieka nadzwyczajnego. Przekonanie o jego \u015bwi\u0119to\u015bci ci\u0105gle wzrasta\u0142o, i dlatego prze\u0142o\u017ceni obydwu Zgromadze\u0144 \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a przez niego za\u0142o\u017conych poprosili biskupa przemyskiego o rozpocz\u0119cie procesu beatyfikacyjnego, do kt\u00f3rego przyst\u0105piono w r. 1958. Dekret o heroiczno\u015bci cn\u00f3t ks. Markiewicza zosta\u0142 og\u0142oszony 2 lipca 1994 r., w obecno\u015bci Jana Paw\u0142a II. Dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej, tj. 20 grudnia 2004 r., promulgowano dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu s\u0142ugi Bo\u017cego.<\/p>\n

\n

\n

1. \u017bycie<\/b><\/p>\n

Ks. Bronis\u0142aw Markiewicz urodzi\u0142 si\u0119 13 lipca 1842 r. w Pruchniku, na terenie obecnej archidiecezji przemyskiej, jako sz\u00f3ste z jedena\u015bciorga dzieci Jana Markiewicza, burmistrza miasta, i Marianny Gryzieckiej. Rodzice dali swoim dzieciom bardzo staranne wychowanie religijne, kulturalne i patriotyczne. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Pruchniku i rocznej przerwie w nauce spowodowanej trudno\u015bciami finansowymi rodzic\u00f3w zosta\u0142 wys\u0142any do przemyskiego gimnazjum. W okresie gimnazjalnym prze\u017cy\u0142 pewne za\u0142amanie w wierze, do kt\u00f3rego w znacznym stopniu przyczyni\u0142o si\u0119 antyreligijne nastawienie panuj\u0105ce w \u00f3wczesnej szkole. M\u0142odzie\u0144czy kryzys wiary uda\u0142o mu si\u0119 szybko przezwyci\u0119\u017cy\u0107; odzyska\u0142 pogod\u0119 ducha i wewn\u0119trzny pok\u00f3j. W 1863 r., po uko\u0144czeniu z wyr\u00f3\u017cnieniem gimnazjum i uzyskaniu \u015bwiadectwa dojrza\u0142o\u015bci, Bronis\u0142aw, czuj\u0105c si\u0119 powo\u0142any do kap\u0142a\u0144stwa, wst\u0105pi\u0142 do Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Przemy\u015blu. Podczas studi\u00f3w teologicznych (1863-1867) prowadzi\u0142 katechizacj\u0119 dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Dzi\u0119ki tej pracy pozna\u0142 trudn\u0105 sytuacj\u0119 \u00f3wczesnych rodzin. 15 wrze\u015bnia 1867 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako wikariusz w Harcie (1867-1870), a nast\u0119pnie w przemyskiej katedrze (1870-1873). By lepiej przygotowa\u0107 si\u0119 do pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105, kt\u00f3rej pragn\u0105\u0142 si\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0107, za zgod\u0105 w\u0142adz duchownych 1 wrze\u015bnia 1873 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, kt\u00f3re kontynuowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, gdzie studiowa\u0142 filozofi\u0119, histori\u0119, literatur\u0119 i pedagogik\u0119. Jednak studi\u00f3w nie uko\u0144czy\u0142. W 1875 r. biskup mianowa\u0142 go ekspozytem przy ko\u015bciele w Gaci ko\u0142o Przeworska, a p\u00f3\u017aniej proboszczem w tej\u017ce miejscowo\u015bci. Nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony na probostwo do B\u0142a\u017cowej (1877-1884). Prowadzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c regularnie wyk\u0142ady z teologii pastoralnej w Wy\u017cszym Seminarium Przemyskim, w kt\u00f3rym zamieszka\u0142 15 listopada 1884 r. Wyk\u0142ady nie by\u0142y jego jedynym zaj\u0119ciem. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c funkcj\u0119 prefekta kleryk\u00f3w, spowiednika si\u00f3str i kapelana wi\u0119zienia. W swej pracy duszpasterskiej du\u017co uwagi po\u015bwi\u0119ca\u0142 ubogim. Zak\u0142ada\u0142 liczne stowarzyszenia maj\u0105ce na celu pomoc najbiedniejszym, organizowa\u0142 \u015bwietlice, czytelnie, prowadzi\u0142 katechizacj\u0119 \u2014 nie tylko dzieci i m\u0142odzie\u017cy, lecz tak\u017ce doros\u0142ych. W listopadzie 1885 r. ks. Markiewicz, kt\u00f3rego ukrytym pragnieniem by\u0142o obranie stanu zakonnego, wyjecha\u0142 do W\u0142och z zamiarem wst\u0105pienia do teatyn\u00f3w. Na kr\u00f3tko zatrzyma\u0142 si\u0119 w Rzymie, gdzie zetkn\u0105\u0142 si\u0119 ze zgromadzeniem salezja\u0144skim. 1 stycznia 1886 r. rozpocz\u0105\u0142 nowicjat u salezjan\u00f3w w San Benigno Canavese, po kt\u00f3rym 25 marca 1887 r. z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby zakonne w obecno\u015bci \u017cyj\u0105cego jeszcze za\u0142o\u017cyciela ks. Jana Bosko. Ks. Markiewicz prowadzi\u0142 surowy tryb \u017cycia, z oddaniem i gorliwo\u015bci\u0105 wykonywa\u0142 r\u00f3\u017cne zadania powierzane mu przez prze\u0142o\u017conych. W 1889 r. zachorowa\u0142 na gru\u017alic\u0119 p\u0142uc, a stan jego zdrowia by\u0142 tak ci\u0119\u017cki, \u017ce uwa\u017cano go za bliskiego \u015bmierci. Po szcz\u0119\u015bliwym powrocie do zdrowia odby\u0142 rekonwalescencj\u0119. W marcu 1892 r., za zezwoleniem prze\u0142o\u017conych, powr\u00f3ci\u0142 do Polski, by pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 proboszcza w Miejscu (kt\u00f3re na jego pro\u015bb\u0119 nazwano Miejscem Piastowym), po\u0142o\u017conym na terenie jego macierzystej diecezji przemyskiej. Bogate do\u015bwiadczenia zdobyte we W\u0142oszech w zakresie pracy opieku\u0144czo-wychowawczej z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 dobrze przygotowa\u0142y go do nowych zada\u0144. Na starej, wiejskiej plebanii podj\u0105\u0142 od pierwszych dni pobytu w Miejscu Piastowym dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz dzieci: przyjmowa\u0142 biednych i opuszczonych ch\u0142opc\u00f3w, przekszta\u0142caj\u0105c znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 plebanii w plac\u00f3wk\u0119 opieku\u0144czo-wychowawcz\u0105, dzia\u0142aj\u0105c\u0105 na zasadach salezja\u0144skich. Otworzy\u0142 w Miejscu Piastowym instytut wychowawczy, kt\u00f3ry zapewnia\u0142 wychowankom pomoc materialn\u0105 i duchow\u0105. Przygotowywa\u0142 ich jednocze\u015bnie do przysz\u0142ego samodzielnego \u017cycia poprzez kszta\u0142cenie zawodowe w szko\u0142ach dzia\u0142aj\u0105cych przy tym\u017ce instytucie. Realizacji tych cel\u00f3w mia\u0142y s\u0142u\u017cy\u0107 za\u0142o\u017cone przez ks. Markiewicza dwa zgromadzenia zakonne, oparte na duchowo\u015bci \u015bw. Jana Bosko i opracowanych przez niego Statutach, dostosowanych do szczeg\u00f3lnej sytuacji w Polsce. Ks. Markiewicz, przyj\u0119ty do diecezji przemyskiej, wype\u0142nia\u0142 obowi\u0105zki proboszcza i dyrektora za\u0142o\u017conego przez siebie w 1898 r. Towarzystwa \u00abPow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i Praca\u00bb. Stara\u0142 si\u0119 o jego zatwierdzenie ko\u015bcielne jako zgromadzenia zakonnego. Jednak Zgromadzenia \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a zosta\u0142y zatwierdzone dopiero po \u015bmierci za\u0142o\u017cyciela: ga\u0142\u0105\u017a m\u0119ska w 1921 r., a ga\u0142\u0105\u017a \u017ce\u0144ska w 1928 r. Ks. Bronis\u0142aw Markiewicz, za zgod\u0105 i z b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem swego biskupa, \u015bw. J\u00f3zefa Sebastiana Pelczara, zajmowa\u0142 si\u0119 formacj\u0105 m\u0142odzie\u017cy i dzieci opuszczonych oraz sierot, przy wsp\u00f3\u0142pracy cz\u0142onk\u00f3w Towarzystwa \u00abPow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i Praca\u00bb. Zacz\u0105\u0142 wydawa\u0107 miesi\u0119cznik pod takim samym tytu\u0142em, w kt\u00f3rym podejmowa\u0142 aktualne, pal\u0105ce problemy spo\u0142eczno-polityczne tamtych czas\u00f3w, nie zaniedbuj\u0105c tak\u017ce formacji duchowej czytelnik\u00f3w. Dzie\u0142o rozwija\u0142o si\u0119, powstawa\u0142y nowe plac\u00f3wki: Pawlikowice (1903 r.), Zbor\u00f3w ko\u0142o Tarnopola (1905 r.), Skomorochy k. Stanis\u0142awowa (1906 r.), Wilno (1906 r.), Lublin (1906 r.) i wiele innych. Ca\u0142kowite po\u015bwi\u0119cenie si\u0119 dzieciom, heroiczne wyrzeczenie si\u0119 siebie oraz ogrom pracy w kr\u00f3tkim czasie nadw\u0105tli\u0142y si\u0142y ks. Markiewicza i doprowadzi\u0142y do utraty zdrowia, ju\u017c i tak bardzo nadszarpni\u0119tego przez chorob\u0119 przebyt\u0105 we W\u0142oszech. Stan jego pogorszy\u0142 si\u0119 w grudniu 1911 r. Zgodnie z zaleceniem lekarzy, 24 stycznia 1912 r. podda\u0142 si\u0119 operacji, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 na plebanii w Miejscu Piastowym. Po operacji jednak nie odzyska\u0142 ju\u017c si\u0142. Zmar\u0142 29 stycznia 1912 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Miejscu Piastowym, a w 1990 r. jego szcz\u0105tki doczesne zosta\u0142y przeniesione do ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Polski.<\/p>\n

2. Duchowo\u015b\u0107<\/b><\/p>\n

Duchowo\u015b\u0107 ks. Markiewicza mo\u017cna scharakteryzowa\u0107 s\u0142owami: \u00abKt\u00f3\u017c jak B\u00f3g!\u00bb oraz has\u0142em \u00abPow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i praca\u00bb. Pierwsze to zawo\u0142anie \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a, kt\u00f3re sta\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej istot\u0105 duchowo\u015bci zgromadze\u0144 za\u0142o\u017conych przez ks. Markiewicza. Wyra\u017ca ono zachwyt nad wielko\u015bci\u0105, dobroci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 Boga oraz gotowo\u015b\u0107 do poznawania Jego woli, oddawania Mu nale\u017cnej czci, a nawet walki o t\u0119 cze\u015b\u0107, gdyby zasz\u0142a taka potrzeba. \u017bycie ks. Bronis\u0142awa Markiewicza, zw\u0142aszcza od czasu wyj\u015bcia z kryzysu wiary, by\u0142o ca\u0142kowicie i bezwarunkowo oddane Bogu i braciom. To oddanie wyra\u017ca\u0142o si\u0119 w \u017carliwym poszukiwaniu woli Bo\u017cej i wiernym jej wype\u0142nianiu. Drugie has\u0142o natomiast by\u0142o motorem pracy apostolskiej ks. Markiewicza. Sam \u017cy\u0142 wed\u0142ug zasady \u00abpow\u015bci\u0105gliwo\u015bci i pracy\u00bb i t\u0119 zasad\u0119 wpaja\u0142 innym. Pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 to przejaw wewn\u0119trznej wolno\u015bci cz\u0142owieka, kt\u00f3ry potrafi przezwyci\u0119\u017cy\u0107 z\u0142e sk\u0142onno\u015bci i wszelkie nieuporz\u0105dkowanie w\u0142a\u015bciwe naturze ludzkiej, prowadzi\u0107 skromne \u017cycie, aby pe\u0142niej s\u0142u\u017cy\u0107 Bogu w mi\u0142o\u015bci. Ks. Markiewicz chcia\u0142 po\u0142\u0105czy\u0107 pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 z prac\u0105 w potr\u00f3jnym wymiarze: duchowym, umys\u0142owym i fizycznym. Dzi\u0119ki praktyce tak rozumianej pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci i pracy realizowa\u0142 on samego siebie i w ten spos\u00f3b wielbi\u0142 Boga.<\/p>\n

3. Dzie\u0142o<\/b><\/p>\n

Ks. Markiewicz by\u0142 postrzegany przez swoich wsp\u00f3\u0142czesnych, jak i p\u00f3\u017aniejsze pokolenia, jako wychowawca i spo\u0142ecznik. Dzie\u0142em, kt\u00f3remu po\u015bwi\u0119ci\u0142 \u017cycie, by\u0142o wychowanie i o\u015bwiata. \u015awiadectwa i wspomnienia tych, kt\u00f3rzy zetkn\u0119li si\u0119 z nim osobi\u015bcie, podkre\u015blaj\u0105 jego wielkie umi\u0142owanie Boga i bli\u017aniego, zw\u0142aszcza dzieci i m\u0142odzie\u017cy najbiedniejszej, zaniedbanej, opuszczonej i osieroconej. Pragn\u0105\u0142 otoczy\u0107 ich ludzk\u0105 \u017cyczliwo\u015bci\u0105 i dobroci\u0105, kt\u00f3rej brak tak bardzo odczuwali. \u00abChcia\u0142bym zebra\u0107 miliony dzieci i m\u0142odzie\u017cy \u2014 pisa\u0142 \u2014 z wszystkich kraj\u00f3w i narod\u00f3w, \u017cywi\u0107 ich za darmo i przyodziewa\u0107 ich na duszy i na ciele\u00bb. Wychowywanie m\u0142odzie\u017cy opuszczonej i najbiedniejszej uwa\u017ca\u0142 za g\u0142\u00f3wne zadanie wsp\u00f3\u0142czesnych katolik\u00f3w. Pozosta\u0142 wierny do ko\u0144ca \u017cycia mi\u0142o\u015bci po\u0142\u0105czonej z odwa\u017cn\u0105 \u2014 jak na owe czasy \u2014 opcj\u0105 na rzecz ubogich, przyjmuj\u0105c w spos\u00f3b heroiczny wszystkie tego konsekwencje. Walczy\u0142 ze z\u0142em nie licz\u0105c si\u0119 z konwenansami, kt\u00f3re hamowa\u0142y lub uniemo\u017cliwia\u0142y przeprowadzanie reform spo\u0142ecznych. Na sercu le\u017ca\u0142a mu przede wszystkim kwestia trze\u017awo\u015bci narodu, jego zdrowego patriotyzmu oraz kszta\u0142cenie warstw spo\u0142ecznych najbardziej zaniedbanych. Dostrzega\u0142 niesprawiedliwo\u015b\u0107, n\u0119dz\u0119, brak pracy, poni\u017cenie godno\u015bci cz\u0142owieka, r\u00f3\u017cne formy zniewolenia i deprawacji. Opracowa\u0142 syntetyczny i integralny program wychowawczy, kt\u00f3rego my\u015bl przewodni\u0105 wyra\u017ca\u0142o has\u0142o: \u00abPow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i praca\u00bb. Zar\u00f3wno pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107, jak i praca, nierozerwalnie sprz\u0119\u017cone, maj\u0105 wielkie znaczenie w \u017cyciu gospodarczym i moralnym, tak jednostek, jak i ca\u0142ych spo\u0142ecze\u0144stw. \u00abPow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i praca \u2014 pisa\u0142 \u2014 to najpewniejsze fundusze. Miliony wydawane na napoje alkoholowe, na tyto\u0144, na loteri\u0119 i na inne zbytki mog\u0105 pokry\u0107 a\u017c nadto wszystkie wydatki konieczne na ubogich, i jeszcze w dodatku przyjdziemy do maj\u0105tku, do zdrowia i do szcz\u0119\u015bcia spo\u0142ecznego\u2026 Pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 i praca rozwi\u0105\u017c\u0105 kwesti\u0119 socjaln\u0105 nie tylko u nas, ale i na ca\u0142ym \u015bwiecie\u00bb (Przewodnik dla wychowawc\u00f3w, t. I, Miejsce Piastowe, s. 117). Dzie\u0142o ks. Bronis\u0142awa Markiewicza prowadz\u0105 i rozwijaj\u0105 za\u0142o\u017cone przez niego rodziny zakonne: Zgromadzenie \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a (michalici) i Zgromadzenie Si\u00f3str \u015bw. Micha\u0142a (michalitki).<\/p>\n

Tekst
\nKs. Bogus\u0142aw Turek CSMA Pracownik Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tak za \u017cycia, jak i po \u015bmierci ks. Markiewicz uwa\u017cany by\u0142 za cz\u0142owieka nadzwyczajnego. Przekonanie o jego \u015bwi\u0119to\u015bci ci\u0105gle wzrasta\u0142o, i dlatego prze\u0142o\u017ceni obydwu Zgromadze\u0144 \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a przez niego za\u0142o\u017conych poprosili biskupa przemyskiego o rozpocz\u0119cie procesu beatyfikacyjnego, do kt\u00f3rego przyst\u0105piono w r. 1958. Dekret o heroiczno\u015bci cn\u00f3t ks. Markiewicza zosta\u0142 og\u0142oszony 2 lipca 1994 r., w obecno\u015bci Jana Paw\u0142a II. Dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej, tj.…Continue reading B\u0142. ks. Bronis\u0142aw Markiewicz<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"class_list":["post-7652","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7652","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7652"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7652\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9183,"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/7652\/revisions\/9183"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pruchnik.przemyska.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7652"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}